ROZDZIAŁ 1

Czy wiecie jak to jest być 'niechcianym' ?
Gdy wszyscy dookoła mają wręcz pretensje za to, że żyjesz?
Że spełniasz swoje marzenia, nie konieczne z ich wymogiem?

Tak jest właśnie u mnie. Moi rodzice, a zwłaszcza ojciec nie toleruje mojej pasji do podróżowania. Do chęci bycia kimś wielkim. Uwielbiam podróże, poznawanie różnych kultur, potraw, miejsc, zabytków, ludzi i tym podobne.. lecz zawsze musi ktoś mieć jakieś ALE . Zawsze. Do wszystkiego co robi
. Jakby wiedzieli, że oni zrobią to lepiej.

Niestety.. życie bywa okrutne, jak powtarzała moja babcia.



Mam na imię Katarzyna , albo po prostu Kasia Roznerska, ale bardziej podoba mi się skrót Kate, ale rodzice nie chcieli zmienić mi imienia. Wiadomo.
Jestem świeżą maturzystką. Chodziłam do technikum turystycznego (ale to też im zbytnio się nie podobało)
Postanowiłam wyrwać się z Polski, nie to że coś do niej mam ale uważam ,że nie ma dla mnie tu przyszłości.

Po wielkiej kłótni z rodzicami dotyczącej mojego wyjazdu, spakowałam walizkę z ubraniami, schowałam najważniejsze pamiątki i zdjęcia, następnie poprosiłam brata aby  mnie na lotnisko. Jedynie on jest całkiem normalny w tym domu.

No i co ?
Lot do Londynu. Półtorej godziny i jestem w mieście celebrytów i czerwonych autobusów. MARZENIE!!

Lecz nie mogło być tak pięknie.. niestety. Raz ,że nie dostałam walizki, bo mi ją skradziono przy odbiorze na taśmie, dwa ,mój brat u którego miałam się zatrzymać nie odbierał telefonu a trzy, była mega śnieżyca na zewnątrz. W końcu w UK zima pełną parą, nie to co w Polsce.


I po tych całych przejściach, siedzę tu. Na zimnej ławce w Hyde Park, a śnieg pruży mi w oczy. To wszystko nie miało tak wyglądać, miało być lepiej. Takie moje szczęście.. niestety.






Lecz nie należę do osób od razu się poddają. A przynajmniej tak mi się wydaje. Wyjęłam telefon i obdzwoniłam najbliższe hostele. No nic, dziś zatrzymam się na noc tam a jutro może do dzwonie się Marcina.



Następnego dnia obudziłam się z samego rana. Nie spałam całą noc, gdyż miałam dzielony pokój z pewnym chłopakiem który chrapał. Ale to tak głośno że gdy wyszłam na korytarz tam też było go słychać. Współczuje jego przyszłym współlokatorom.



Zabrałam swój bagaż podręczny, który był naprawdę podręczny i poszłam gdzieś zjeść śniadanie. Wybrałam jakąś niedrogą knajpkę niedaleko hostelu. Zamówiłam naleśniki z boczkiem, dziwne połączenie ale trzeba próbować nowych potraw prawda?



Kilkukrotnie próbowałam się dodzwonić do Marcina, ale na marne. Nie rozumiem, jak można się z kimś umawiać a potem go wystawić? To jest niedorzeczne.
Usłyszałam dzwonek mojego telefonu. Spojrzałam na wyświetlacz "Marcin". Szybko nacisnęłam zieloną słuchawkę.

-Halo?- odebrałam.
-Hey młoda, gdzie jesteś?
-Gdzie jestem? To ty gdzie jesteś! Od wczoraj próbuje się z tobą skontaktować!
- Wiem, wybacz. Miałem trening wczoraj i potem poszliśmy do klubu i rozładował mi się telefon. Przepraszam. Wynagrodzę ci to obiecuje.
-Okay, niech ci będzie. Przyjedziesz po mnie?
- Jasne! Gdzie jesteś? [...]





-Rozgość się. Choć, pokażę ci twój pokój.

Wow, Marcin ma naprawdę piękny apartament. Może i nie jest on taki jak mają milionerzy albo inne gwiazdy ale jest naprawdę świetny. Marzenie mieć taki na własność, i to praktycznie przy samym centrum.

-Może nie jest idealny, ale powinnaś się w nim dobrze czuć.- uśmiechnął się do mnie miło
-Daj spokój jest boski! Dziękuje ci że pozwoliłeś mi ze sobą mieszkać, i golnie dziękuję że namówiłeś mnie do tego wyjazdu. Jesteś kochany.- objęłam go w mocnym uścisku.
-Kasia, jesteśmy rodziną więc..

Dobrze mieć takich ludzi blisko siebie.



-A jak z moją pracą?- spytałam niepewnie. W końcu on mi wszystko załatwia, i czuję się trochę nieswojo, że zawracam mu tak tym głowę.
- Załatwiona.- zaśmiał się.- Będziesz robiła zdjęcia !

Byłam tak bardzo zadowolona, że ledwo ustałam w miejscu. Tak się ciesze i mam nadzieję, że chociaż tu mi się ułoży życie.
Turystyka i fotografia to moje dwie największe pasje. Ale czy tak łatwo jest je połączyć? Tak się tylko zdaje. Podróżować i robić zdjęcia to chyba największe marzenie, ale nie takie łatwe do zrealizowania. Cóż.. ale od czegoś trzeba zacząć prawda? Robienie zdjęć osobom w jednym z największych biurowców w Londynie to i tak jest coś! OMG!

-Jak to załatwiłeś?- spytałam z niedowierzaniem
-Znam się z szefem, Erick to naprawdę spoko gość. Mieliśmy wspólne interesy.

Ah tak! zapomniałam powiedzieć. Marcin jest developmentem, czyli buduje różne apartamentowce i inne takie. A poza tym trenuje boks. Hah dziwne połączenie prawdaż?

-Jeszcze raz wielkie dzięki braciszku.- wyszczerzyłam się i ucałowałam go w policzek
-Czy ty przestaniesz mi w końcu dziękować?- zaśmiał się
- Zobaczymy.- puściłam mu oczko i wyminęłam go rzucając się na swoje nowe łóżko [...]

--------------------------------

Hey  ! ;3

Mam nadzieję że wam się spodobało :)

Do następnego xxx